Na wyspie Koh Samui w Tajlandii jedna bezdomna suczka zaczęła robić coś, co poruszyło ludzi na całym świecie. Nie miała domu, własnych zabawek ani bezpiecznego miejsca, do którego mogłaby wracać każdego dnia. A mimo to codziennie próbowała dać coś człowiekowi, który okazał jej dobro.
Suczka miała na imię Snickers. Opiekował się nią Niall Harbison, Irlandczyk mieszkający w Tajlandii, znany z pomocy psom ulicznym. Harbison prowadzi organizację Happy Doggo i od lat karmi, leczy oraz ratuje bezdomne psy na Koh Samui. W jednym ze swoich wpisów opisał, że każdego ranka karmił dziesiątki psów ulicznych, ale jedna suczka wyróżniała się w szczególny sposób. Zamiast tylko czekać na jedzenie, przynosiła mu prezenty.
Snickers nie przynosiła rzeczy cennych. Czasem był to pojedynczy klapek. Innym razem brudna zabawka, stary but albo przedmiot znaleziony gdzieś przy drodze. Dla człowieka były to zwykłe śmieci. Dla niej mogły być wszystkim, co miała do zaoferowania.
Według relacji opisanej przez The Dodo, Niall poznał Snickers, gdy była jeszcze około czteromiesięcznym szczeniakiem. Na początku przebywała przy lokalnej rodzinie z małymi dziećmi. Jak często bywa w przypadku psów ulicznych w Tajlandii, kiedy podrosła, coraz więcej czasu spędzała sama na zewnątrz. Musiała radzić sobie w upale, przy ruchliwych drogach i wśród zagrożeń, które dla bezdomnych zwierząt są codziennością.
Z czasem Snickers stała się jedną z psów, które Harbison regularnie dokarmiał. Inne psy witały go merdaniem ogonów, szczekaniem i radością. Ona robiła coś innego. Gdy słyszała, że nadjeżdża, często znikała na chwilę, jakby czegoś szukała. Potem wracała z przedmiotem w pysku i kładła go przed człowiekiem, który przywoził jej jedzenie.
Pierwszym prezentem miał być pojedynczy klapek. Harbison wspominał później, że wyglądało to tak, jakby Snickers chciała powiedzieć: „proszę, może ci się przyda”. Później zaczęło się to powtarzać. Suczka przynosiła kolejne rzeczy znalezione na ulicy. Buty, zabawki, drobiazgi, czasem brudne i przypadkowe przedmioty. Nie miały wartości materialnej, ale gest był niezwykle mocny.
Najbardziej poruszające jest to, że nie był to jednorazowy przypadek. Snickers miała przynosić Niallowi prezenty codziennie przez około rok. Dla psa, który sam nie miał nic pewnego, był to sposób na budowanie relacji. Harbison interpretował to jako okazanie wdzięczności, ale też jako próbę kontaktu i zabawy. Zwracał uwagę, że podobne zachowanie można zobaczyć u psów domowych, które przynoszą właścicielowi zabawkę, gdy ten wraca do domu. U Snickers było to jednak szczególne, bo ona nie żyła w domu. Żyła na ulicy.
Właśnie dlatego ta historia tak mocno działa na emocje. Snickers nie miała pudełka z zabawkami. Nie miała legowiska, obroży ani własnego bezpiecznego kąta. Miała tylko to, co znalazła przy drodze. A mimo to codziennie próbowała dać coś od siebie.
Po wielu miesiącach tej niezwykłej relacji Harbison zdecydował, że Snickers powinna trafić pod pełną opiekę Happy Doggo. Zabrał ją w bezpieczne miejsce, gdzie mogła odpocząć, dostać opiekę i zacząć uczyć się życia, którego wcześniej nie znała. To był moment symboliczny. Po ponad stu prezentach, które sama przyniosła człowiekowi z ulicy, w końcu to ona dostała prezent.
Niall przygotował dla niej pudełko z nowymi rzeczami. Były tam zabawki, pierwsza obroża i bandana. Dla psa domowego mogłoby to być coś zwyczajnego. Dla Snickers było to coś zupełnie nowego. Po raz pierwszy dostała rzeczy, które należały tylko do niej.
W bezpiecznym miejscu Snickers zaczęła też uczyć się zwykłej psiej zabawy. Według relacji Harbisona wcześniej nie znała aportowania, bo jako pies uliczny była zajęta przede wszystkim unikaniem zagrożeń. Musiała uważać na samochody, ciężarówki i inne niebezpieczeństwa. Dopiero gdy trafiła pod opiekę ludzi, mogła pozwolić sobie na coś tak prostego jak bieganie za piłką. Inny pies, Teddy, miał pomóc jej zrozumieć, na czym polega aportowanie. Snickers nauczyła się tego bardzo szybko.
Historia Snickers stała się viralowa, bo pokazuje coś więcej niż tylko „uroczego psa z Tajlandii”. To opowieść o zwierzęciu, które przez długi czas żyło bez stabilności, ale potrafiło odpowiedzieć na dobro własnym gestem. Nie słowami. Nie wielkim czynem. Tylko tym, co było dla niej dostępne.
W tle tej historii jest też szerszy problem psów ulicznych w Tajlandii. Na Koh Samui i w wielu innych miejscach bezdomne psy są częścią codziennego krajobrazu. Część z nich jest dokarmiana przez mieszkańców lub wolontariuszy, ale wiele zwierząt żyje bez stałej opieki, leczenia i sterylizacji. Happy Doggo, organizacja założona przez Nialla Harbisona, zajmuje się karmieniem, leczeniem, adopcjami i sterylizacją psów, próbując ograniczyć cierpienie zwierząt oraz skalę bezdomności.
Dla turystów odwiedzających Tajlandię ta historia może być ważnym przypomnieniem. Bezdomne psy widziane przy drogach, plażach czy sklepach nie są atrakcją ani tłem do zdjęć. To zwierzęta, które często mają za sobą trudne doświadczenia. Jeśli ktoś chce im pomóc, najlepiej robić to rozsądnie: wspierać lokalne organizacje, nie zabierać psów bez procedur, nie dokarmiać ich przypadkowymi produktami i nie zbliżać się do zwierząt, które są przestraszone albo chore.
Snickers miała szczęście, bo na jej drodze pojawił się człowiek, który nie tylko ją nakarmił, ale też zauważył jej charakter. Zobaczył w niej nie „kolejnego psa z ulicy”, lecz istotę, która próbowała odpowiedzieć na dobro w jedyny sposób, jaki znała.
To właśnie dlatego ta historia obiegła internet. Nie dlatego, że pies przyniósł klapek. Ale dlatego, że ten klapek znaczył więcej niż niejeden drogi prezent.
Snickers nie miała nic. A mimo to codziennie dawała wszystko, co mogła znaleźć.
Komentarz redakcji
Historia Snickers porusza, ale warto patrzeć na nią nie tylko jak na wzruszającą opowieść z internetu. To także przypomnienie o ogromnym problemie bezdomnych psów w Tajlandii i o pracy osób, które każdego dnia próbują ten problem ograniczać. Jeden gest suczki stał się viralem, ale za nim stoi codzienność tysięcy zwierząt, które potrzebują jedzenia, leczenia, sterylizacji i bezpiecznych domów.
